پژو هشگران معتقد هستند همه ی انسانها در کودکی از استعداد و خلاقیت بالایی برخوردار هستند. مهم ترین عامل هایی که باعث کاهش خلاقیت در کودکان می شوند، عبارت اند از:

اصلی ترین عاملی که مانع بروز رفتارهای خلاقانه می شود ، این است که تصور کنیم آدم خلاقی نیستیم . اگر شما به خودتان بگویید:<<من آدم خلاقی هستم >> ، در این صورت خود را مجبورمیکنید باور های متفاوتی خواهید داشت و سعی خواهید کرد مهارت های لازم برای بیان هویت و باور های خود کسب کنید . اگر باور شما این باشد که فردی <<غیر اخلاقی >> هستید در آن صورت نیازی نیست که یاد بگیرید چگو نه خلاق باشید .

کودکی که اعتماد به نفس ندارد ، نمی تواند در برابر دیگران توانایی های خود را بروز دهد.

فشار روانی (استرس) ، نیرو و توان فرد را که در شرایط عادی می تواند از آن خلا قانه بهره بگیرد ، از بین برده و سلامت جسمانی او رانیز به خطر می اندازد.

ترس از بیان افکار و عقیده های خود و دغدغه مورد انتقاد دیگران قرار گرفتن نیز یکی از عامل های باز دارنده ی بروز رفتار های خلاقانه است .

غرق شدن در امور روز مره ی زندگی و انجام امور طیق روال عادی و همیشه گی ،سبب می شود که فکر های خشک و رسمی در ذهن فرد جای گیرد و این از عامل های مهم بازدارنده شکو فایی است .

محدودیت عمده در برابر آنچه کو دکان می توانند انجام دهند ، آن سات که فکر کنند از عهده ی<<انجام دادن>> آن بر نمی آیند . کودکان همگی قابلیت و توان آن را دارند که خلاق باشند و لذت آفریدن چیز جدیدی بهر ه مند شوند . پس باید پایه ای محکم برای خلاقیت در آنها نهاد . گاه معلمان و پدر مادران با پیام های منفی ، در برابر آنچه دانش آموزان قادر هستند انجام دهند ، مانعی به وجود می آورند که این مانع ، دشمئن ایتکار و خلاقیت است.